Marilyn’s World

Ένα επείγον τηλεφώνημα με προσγείωσε και με προσέτρεξε να αντιμετωπίσω, για άλλη μια φορά, την Ελληνική μας πραγματικότητα. Στην γραμμή, η Κυρία Έμυ Παπαγιαννοπούλου της Ζωοφιλικής Ένωσης Ηλιούπολης, η οποία έψαχνε απεγνωσμένα βοήθεια για μία περίπτωση διάσωσης που έκανε η ίδια εκ μέρους της Ένωσης αυτής. Επρόκειτο για τον Τσάρλι, ένα υπέροχο αρσενικό Λαμπραντόρ 2 ετών ο οποίος είχε μόλις υιοθετηθεί από δύο φοιτητές στο κέντρο της Αθήνας. Ο Τσάρλι ήταν ανεξέλεγκτος και η συμπεριφορά του αλλοπρόσαλλη σε σημείο τέτοιο που έθετε το μέλλον του με την καινούργια του οικογένεια σε κίνδυνο. Μία βουτιά στο παρελθών του, τα εξηγεί όλα.

Ο Τσάρλι είχε διασωθεί από τις πιο άθλιες συνθήκες διαβίωσης για έναν σκύλο. Τον πήραν από μία ταράτσα όπου και είχε περάσει τα 2 χρόνια της ζωής του δεμένος με μία αλυσίδα. Εκεί έμενε απομονωμένος από τον κόσμο και εκεί έκανε τις ανάγκες του καθώς πέρναγαν οι μονότονες μέρες της ζωής του. Ο Τσάρλι, λοιπόν, στερήθηκε την όποια γνώση απαραίτητη για την σωστή συμβίωση ενός σκύλου με τους ανθρώπους.

Ο Τσάρλι στερήθηκε (εκτός από την αγάπη φυσικά):

1. την εκμάθηση του σωστού λερώματος
2. την κοινωνικοποίηση
3. τα όρια
4. την παρέα/συντροφιά
5. το παιχνίδι
6. την επαφή με τους ανθρώπους
7. την επαφή με άλλα ζώα
8. το παιχνίδι
9. την χαρά

…….και πολλά άλλα τα οποία στο καινούργιο του σπίτι θα του ήταν απαραίτητα.

Λες και δεν έφταναν όλα αυτά για να καταστραφεί ένας σκύλος, ο Τσάρλι είχε να αντιμετωπίσει και την ανθρώπινη βία καθημερινά από την υποτιθέμενη οικογένειά του που θεώρησε σωστό να τον δέρνει όποτε τον έβλεπαν.

Βρέθηκε, λοιπόν, μια καταπληκτική οικογένεια να τον υιοθετήσει με πρόθεση να του προσφέρουν αγάπη, συντροφιά, στήριξη, καθοδήγηση, άπειρες βόλτες, και ότι άλλο χρειαζόταν για να γίνει καλά. Δεν ήξεραν όμως τι τους περίμενε καθώς ο Τσάρλι δεν ήταν μία απλή, συνηθισμένη περίπτωση.

Ένας σκύλος που από κουτάβι είναι δεμένος σε ταράτσα με μόνη ανθρώπινη εμπειρία αυτή της βίας είναι, στην ουσία, αντίστοιχο με έναν άνθρωπο μεγαλωμένο από μωρό έως και 20 ετών σε ένα σκοτεινό δωμάτιο χωρίς παράθυρα όπου τον δέρνουν κάθε μέρα. Βγάζοντας αυτόν τον άνθρωπο από αυτό το δωμάτιο πρέπει κανείς να τον εξοικειώσει με τα πιο απλά πράγματα πχ το φως της ημέρας, τον θόρυβο, τους άλλους ανθρώπους κτλ. και συγχρόνως να τον βοηθήσει να ξεπεράσει όλο το τραύμα που κουβαλάει και να αποβάλει την βία που έχει μέσα του.  Ο μόνος οικείος τρόπος συναναστροφής για έναν τέτοιον άνθρωπο είναι μέσω της βίας. Το ίδιο λοιπόν, ίσχυε και για τον Τσάρλι ο οποίος δυσκολευόταν με την καινούργια του ζωή. Μια ζωή, τόσο διαφορετική, ξένη, αλλά και τρομακτική, που τον έκανε να αδυνατεί να την καταλάβει και συνεπώς να την αντιμετωπίσει και να την δεχτεί. Δεν ήταν σε θέση να αφομοιώσει όλη αυτήν την αλλαγή διότι βρισκόταν σε κατάσταση σοκ. Αυτό τον τρέλαινε και του προκαλούσε κρίσεις πανικού και υπερέντασης.

Κάποιες στιγμές της ημέρας, λοιπόν, ο Τσάρλι γινόταν θηρίο ανήμερο που δεν συγκρατιόταν με τίποτα. Η ένταση του και το στρες του έφταναν στα ύψη, λαχάνιαζε, άλλαζε η έκφρασή του ολόκληρη και από την υπερκινητικότητα του ξέσπαγε στα παιδιά και στο περιβάλλον του. Τους δάγκωνε, τους τράβαγε τα ρούχα και κατέστρεφε πράγματα μέσα στο σπίτι. Τα παιδιά, παρ’ όλη την υπομονή τους και τις φοβερές προσπάθειες που έκαναν δεν μπορούσαν να τον ηρεμήσουν.

Η Θεραπεία

Έπρεπε να βοηθηθεί ο Τσάρλι για να ανταποκριθεί στα καινούργια του δεδομένα και να βοηθηθούν και τα παιδιά, για να καταλάβουν με τι είχαν να κάνουν και το πως να το αντιμετωπίσουν. Η πρόγνωση για τον Τσάρλι δεν ήταν καλή και ο χρόνος μετρημένος. Δόθηκαν, λοιπόν, συμπεριφοριστικές τεχνικές στα παιδιά, οι οποίες θα τα βοηθούσαν να τον ελέγχουν καλύτερα και να τον ηρεμούν την ώρα της κρίσης, και ανθόνερα. Τα ανθόνερα επιλέχθηκαν γιατί ο Τσάρλι βρίσκοταν σε τόσο ευαίσθητη ενεργειακή κατάσταση που ο οργανισμός του δεν άντεχε καν τα αιθέρια έλαια. Του ήταν υπερβολικά.
Τα ανθόνερα είναι πιο, ενεργειακά, ήπια αλλά εξίσου αποτελεσματικά - βγαίνουν και αυτά από την ίδια απόσταξη των βοτάνων που βγαίνουν και τα αιθέρια έλαια και είναι υποπροϊόν της ίδιας διαδικασίας.

Η Κατάληξη

Χάρη στην υπομονή, την επιμονή, την καταπληκτική προσπάθεια των παιδιών αυτών αλλά και στην συνεχόμενη στήριξη που είχαν από την ‘Εμυ Παπαγιαννοπούλου έγινε πραγματικά αυτό που δεν περίμενε κανείς μέσα σε δύο εβδομάδες……… ο Τσάρλι ηρέμησε και η μοίρα του έγινε πιο ‘σίγουρη’.

Εντυπώσεις από την οικογένεια του έπειτα από 2 εβδομάδες

“τα πάμε πολύ καλύτερα. Ακούει πολύ περισσότερο. Για παράδειγμα όταν για παιχνίδι πάει να δαγκώσει το κάλυμμα του καναπέ, στο δεύτερο “μη” συνήθως σταματά. Έχει γίνει και χαδιάρης τελευταία.. Έρχεται και κάθεται δίπλα μας και γυρίζει για να τον χαϊδέψουμε στην κοιλίτσα. Σήμερα μάλιστα έπρεπε να λείψουμε και οι δυο μας από το σπίτι το μεσημέρι για 4 ώρες και τον είχαμε στο χολ και όταν γύρισα ήταν πολύ ήρεμος και μου έκανε χαρούλες. Και η διάθεσή του έχει φτιάξει γενικότερα.. είναι πιο παιχνιδιάρης.

Για τα ανθόνερα έχω να σας πω ότι, από την πρώτη στιγμή, πήγαινε τα μύριζε και μετά έπινε από όποιο ήθελε.

Θέλω να σας ευχαριστήσω πάλι για όλα! Πάμε πολύ καλά, πολύ καλύτερα από ότι φανταζόμουν για τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Επίσης ήθελα να σας πω ότι έχει φτιάξει και το μουτράκι του.. σαν να είναι άλλο σκυλί. Είναι πολύ πιο ήσυχος και ευδιάθετος.”

Ο μεγαλύτερος εφιάλτης ενός ιδιοκτήτη είναι να μεταμορφωθεί μεγαλώνοντας το γλυκό και όμορφο σκυλάκι του σε ένα ανεξέλεγκτο τέρας. Είναι πραγματικά πολύ επίπονη κατάληξη και για τους δύο ενδιαφερόμενους. Ο Μπρούνο, ένα 7 χρόνω  αστείρωτο  πανέμορφο αρσενικό Χάσκι, και ο ιδιοκτήτης του είχανε φτάσει πλέων σε αυτό το αδιέξοδο.

Ο Μπρούνο έδειχνε πλέον καθαρά σημάδια κυριαρχικής επιθετικότητας σε συνδυασμό με προχωρημένη επίμονη αναζήτηση της προσοχής των ιδιοκτητών του. Το ενδιαφέρων της όλης υπόθεσης είναι το πως έφτασε ο Μπρούνο σε αυτό το σημείο χωρίς να κατανοήσουν οι ιδιοκτήτες του την εξέλιξη της πορείας της συμπεριφοράς του. Ένα φαινόμενο αρκετά κοινό.

Ο Μπρούνο έφυγε πολύ νωρίς (30 ημερών) από την μητέρα του χάνοντας έτσι πολύτιμα μαθήματα από εκείνη και τα αδέρφια του για την μέλλουσα ζωή του. Δεν έμαθε όρια, δεν έμαθε την δύναμη του, δεν έμαθε καλά την ιεραρχία και πολλά άλλα. Φεύγοντας από την μητέρα του ήρθε σε ένα σπίτι που το μόνο που του πρόσφερε ήταν αγάπη άνευ όρων.  Σίγουρα καλοπροαίρετων αλλά καθόλου εκπαιδευτικό για έναν σκύλο, ειδικά Χάσκι. Τα Χάσκι είναι σκυλιά με πολύ έντονα ένστικτα μιας και η φύση τους βρίσκεται πιο κοντά στον πρόγονο λύκο από ότι άλλες ράτσες. Είναι σκυλιά σκληρά, δύσκολα εκπαιδεύσιμα με ανεξάρτητο χαρακτήρα. Με λίγα λόγια, με απόλυτη ανάγκη ενός αρχηγού που θα του παρείχε δομή, οργάνωση, καθοδήγηση, και εκπαίδευση. Ο Μπρούνο δεν είχε τίποτα από όλα αυτά μεγαλώνοντας. Στο σπίτι του λειτούργησε σαν ένα όμορφο αρκουδάκι με απόλυτη ελευθερία κινήσεων, με όλες του τις απαιτήσεις εκπληρωμένες, χωρίς όρια και χωρίς ούτε στοιχειώδες εκπαίδευση.

Ο Μπρούνο, λοιπόν, ανεξέλεγκτα όπως μεγάλωσε, άρχισε να κυριαρχεί με αποτέλεσμα να γίνεται όλο και πιο επιθετικός με στόχο τον έλεγχο όλων τον μελών της οικογένειας. Ο Μπρούνο:

1. γρύλιζε όταν είχε πράγματα στο στόμα του (τα οποία τα έπαιρνε από το πάτωμα όταν έπεφταν)
2. φύλαγε πόρτες και διαδρόμους γρυλίζοντας σε όποιον προσπαθούσε να περάσει
3. ανέβαινε σε κρεβάτια και γρύλιζε σε όποιον πλησίαζε
4. επιτίθεται όταν προσπαθούσαν να του βάλουν το κολάρο του
5. φύλαγε την εξώπορτα όταν ετοιμαζόταν κάποιο μέλος της οικογένειας να φύγει και του επιτίθενται στην προσπάθεια του να φύγει από το σπίτι
6. δεν άφηνε κανέναν κτηνίατρο να τον πλησιάσει

Μεταξύ άλλων, έχασε και την βόλτα του διότι χωρίς κολάρο βόλτα δεν γινόταν όπου η έλλειψη βόλτας υπήρξε καταλύτης στο ανερχόμενο πρόβλημα. Η βόλτα είναι κάτι τόσο σημαντικό για έναν σκύλο ειδικά Χάσκυ μιας και στο γενετικό τους υλικό καταγράφετε η ανάγκη για διάσχιση περίπου 50χλμ την ημέρα. Δύο χρόνια, λοιπόν, απόλυτης κυριαρχίας από το καθεστώς του Μπρούνο χωρίς να εκπληρώνονται οι βασικές του ανάγκες εκτόνωσης σώματος και μυαλού σήμαινε συνεχόμενη διοχέτευση ενέργειας στο σύστημα του σε τέτοιο βαθμό που θα έλεγε κανείς μεταφορικά ότι ο Μπρούνο πλέον ήταν ένα σκυλί συνέχεια στην πρίζα! Τα τόσα χρόνια που εκείνος λειτουργούσε ανεξέλεγκτα βοήθησαν μόνο στο να εμπεδωθεί το καθεστώς μέσα στο σπίτι, να του γίνει μαθημένος ο τρόπος χειρισμός των ιδιοκτητών του και να τρελαίνονται όλοι μαζί σιγά σιγά!

Λόγο της έλλειψης ερεθισμάτων ο Μπρούνο βρήκε σαν κύρια απασχόληση μέσα στο σπίτι την αναζήτηση της προσοχής των ιδιοκτητών του προσθέτοντάς στο πρόβλημα την συνεχόμενη ενασχόληση με τους ιδιοκτήτες του. Η ανάγκη αυτή έφτασε στα όρια εμμονής για τα δεδομένα ενός ισορροπημένου σκύλου. Η υπερκινητικότητα του Μπρούνο λοιπόν ήταν άλλο ένα σημάδι ότι το σκυλί ήταν σε μεγάλο βαθμό εκτός φύσεως.

Κατάληξη

Οι ιδιοκτήτες του Μπρούνο έβαλαν τα δυνατά τους και με την βοήθεια εναλλακτικής θεραπείας με αιθέρια έλαια και διαφόρων ειδών συμπεριφοριστικές τεχνικές ο Μπρούνο είναι φανερά καλύτερα. Είναι πιο υπάκουος, πιο ήρεμος, βγαίνει βόλτες μεγάλες κάθε μέρα και η επιθετικότητα του είναι πλέον ελεγχόμενη.

Υποσημείωση

Το πρόβλημα της κυριαρχικής επιθετικότητας είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ποσότητα της τεστοστερόνης στον οργανισμό του σκύλου. Τα αστείρωτα αρσενικά είναι πιο επιρεπείς στο πρόβλημα αυτό διότι το ένστικτο της κυριαρχίας είναι πιο έντονο. Η τεστοστερόνη λειτουργεί σαν διαμορφωτής συμπεριφοράς κρατόντας τον σκύλο σε εγρήγορση και σε μια ‘τσίτα’. Τα σκυλιά αυτά είναι πιο ευερέθιστα και αντιδραστικά οπότε και πιο δύσκολα ηρεμούν. Το πρώτο βήμα, λοιπόν, είναι η στείρωση. Κάτι που πιστεύω πως πρέπει να γίνεται σε όλα τα αρσενικά για μια πιο ξένοιαστη και ήρεμη ζωή.

Ο Μητσάκος

Ο Μητσάκος άρχισε στα καλά του καθουμένου να καταστρέφει το σπίτι κατά την απουσία των ιδιοκτητών του. Μέχρι να έρθουν σε μένα ο Μητσάκος είχε καταστρέψει τηλεκοντρόλ συσκευών, σκίσει μικρά και μεγάλα λούτρινα, και κατεβάσει την σήτα του τζακιού βγάζοντας την στάχτη και υπολείμματα από τα καμένα κούτσουρα.  Οι ιδιοκτήτες του φοβόντουσαν το χειρότερο, ότι μόνο θα χειροτέρευε η συμπεριφορά του και ότι θα τους κατέστρεφε το όμορφο τους σπίτι.

Ύστερα από την εξέταση μου κατάλαβα πως ο Μητσάκος στην ουσία θύμωνε όταν έφευγαν από το σπίτι οι ιδιοκτήτες του. Επιπλέον στρεσαριζόταν διότι δεν καταλάβαινε γιατί έφευγαν και δεν τον έπαιρναν μαζί τους. Θεωρούσε πως η θέση του ήταν μαζί τους και ανησυχούσε όταν τον άφηναν μόνο. Οι συμπεριφορά του ήταν ένας τρόπος να τους φέρει πιο κοντά του και όχι τρόπος εκδίκησης όπως πολλοί θεωρούν με τέτοιου είδους προβλήματα. Μην ξεχνάτε ότι το κάθε ζώο είναι διαφορετικό και οι συνθήκες και αυτές διαφορετικές στην κάθε περίπτωση.

Φάνηκε επίσης πως είχε διάφορες ανασφάλειες και φοβίες που τον στρέσαραν γενικότερα στην ζωή του.

Ο Μητσάκος έφυγε από τον εκτροφέα του πολύ αργά, 3 μηνών, πράγμα το οποίο δεν τον προετοίμασε καλά για την ζωή με τους ιδιοκτήτες του. Ο αποχωρισμός από την μάνα σε μεγαλύτερη ηλικία από την επιτρεπτή γίνεται τραύμα σε έναν σκύλο.  Επιπλέον, έχει χάσει την ευκαιρία της σωστής κοινωνικοποίησης με τους καινούργιους γονείς του. Μέρος αυτής είναι και να μάθει ένας σκύλος ότι στην ανθρώπινη αγέλη είναι επιτρεπτό να φέυγει αυτή και να μένει μόνο του, πράγμα αφύσικο για έναν σκύλο που δεν αποχωρίζεται ποτέ την προστασία της αγέλης του. Επηρεασμένος, λοιπόν, από αυτό μπήκε σε μία οικογένεια που τον αγάπησε και τον φρόντισε με της καλύτερες δυνατόν προθέσεις. Το πρόβλημα ξεκίνησε επειδή ο Μητσάκος έγινε το κέντρο του ενδιαφέροντος του σπιτιού του και, όπως ένα κακομαθημένο παιδί, δεν δεχόταν ότι πρέπει κάποιες ώρες της ημέρας να μένει μόνος του. Ένα σκυλί που θυμώνει, δεν κατανοεί, και δεν δέχεται τον αποχωρισμό των ιδιοκτητών του είναι επειδή η παρουσία τους του είναι υπερβολικά αισθητή όταν είναι στο σπίτι μαζί του. Και έτσι όταν φεύγουν εκείνο σαστίζει, στρεσάρεται και προσπαθεί να βρει άλλους διεξόδους για να καλύψει την ώρα του μέχρι να γυρίσουν πάλι.

Παρότι στην αρχή της θεραπείας του, Ο Μιτσάκος είναι σε πολύ καλό δρόμο πλέων και έχει ηρεμήσει από τις τρέλες που έκανε.

Η Μιλού

Οι γονείς της Μιλού απεγνωσμένοι πλέων ήρθαν σε μένα διότι η Μιλού λέρωνε ανεξέλεγκτα μέσα στο σπίτι. Το πρόβλημα είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που λέρωνε έπιπλα, χαλιά, και πατώματα επι μονίμου βάσεως.

Η περίπτωση της Μιλού είναι πολύ καλό παράδειγμα ενός πολύ απλού προβλήματος που λόγο κακού χειρισμού εξελίχθηκε σε χιονοστιβάδα που είχε παιδέψει τους ιδιοκτήτες της αλλά και την ίδια. Μην ανησυχείτε όμως ακόμα και όταν φτάνει ένα πρόβλημα σε τέτοιο σημείο υπάρχει ελπίδα για  απελευθέρωση αν και παίρνει πολύ περισσότερο χρόνο και υπομονή πλέων!! Είναι σημαντικό λοιπόν να πιάνουμε τα προβλήματα στην αρχή τους.

Η Μιλού έφυγε 4 μηνών από τον εκτροφέα της, πάρα πολύ αργά. Οι εκτροφής γενικώς δεν ασχολούνται με το να μάθουν στα κουτάβια τους πως και που γίνονται οι ανάγκες τους. Συνήθως βρίσκονται σε ένα μέρος όπου εκεί κάνουν και τις ανάγκες τους. Οπότε στην ουσία μαθαίνουν (και η Μιλού το εμπέδωσε ακόμη περισσότερο με την μακρόχρονη διαμονή της εκεί) ότι οι ανάγκες μας γίνονται στον ίδιο χώρο όπου μένουμε, κοιμόμαστε, τρώμε και ζούμε.

Ερχόμενη στο καινούργιο της σπίτι η Μιλού συνέχισε ότι είχε συνηθίσει να κάνει και στο παλαιό της,  κάνοντας τις ανάγκες της και έξω (άμα την προλαβαίνανε) αλλά και στο μπαλκόνι όπου κοιμόταν τα βράδια. Η Μιλού δεν ήξερε ότι στο καινούργιο της σπίτι υπήρχαν άλλοι κανόνες.  Και οι ιδιοκτήτες της δεν μπήκανε στην διαδικασία αυστηρής διαπαιδαγώγησης λόγο του ότι ήταν καλοκαίρι και οι μπαλκονόπορτες έμεναν ανοιχτές. 6 μήνες αργότερα (κι’ άλλος χαμένος χρόνος) το πρόβλημα έγινε μεγαλύτερο διότι πλέων έκλεισαν οι πόρτες λόγο χειμώνα. Η Μιλού, λοιπόν, μην έχοντας και μια ρουτίνα λερώματος πχ 3 φορές την ημέρα, όταν σε αόριστες στιγμές της ερχόταν η ανάγκη της και έβρισκε τις πόρτες κλειστές έβρισκε άλλα μέρη στον χώρο της (όπως και είχε μάθει) για να τα κάνει. Ενώ, σε αυτό το σημείο, έγινε από τους ιδιοκτήτες της σοβαρή προσπάθεια εκμάθησης δεν πέτυχε διότι πλέων η συνήθεια είχε εμπεδωθεί και χρειαζόταν αυστηρότερες τεχνικές για να αποτραπεί η Μιλού από το να λερώνει μέσα. Η έλλειψη αυτών, λοιπόν, άφηνε την Μιλού την ευκαιρία να τα κάνει όποτε έβρισκε την ευκαιρία οπότε όλο και γενικευόταν το πρόβλημα της.

Εδώ είναι που χειροτερεύουν πολύ τα πράγματα. Οι ιδιοκτήτες της άρχισαν να αγχώνονται και να εκνευρίζονται πολύ με αυτό το θέμα διότι δεν έβλεπαν να μαθαίνει αλλά μόνο να χειροτερεύει συνεπώς άλλαξε και η δική τους συμπεριφορά απέναντι της. Έγιναν πολύ πιο επιθετικοί, της φώναζαν με στόχο να την φοβερίσουν και άρχισαν σπαστικές κινήσεις και τρόποι εκμάθησης οι οποίοι ήταν εντελώς αντιπαραγωγικοί. Η Μιλού άρχισε να σαστίζει, να συγχύζετε, και να αγχώνετε και άρχισε να καταλαβαίνει ότι η συμπεριφορά της αυτή προκαλούσε όχι μόνο σαματά αλλά και την έκανε το κέντρο του ενδιαφέροντος. Ξεκίνησε ένας φαύλος κύκλος. Πλέων η Μιλού ήξερε ότι με αυτόν τον τρόπο έπαιρνε την προσοχή τους και άρχισε να της γίνετε εμμονή παρότι η προσοχή που έπαιρνε όταν το έκανε ήταν πλέων μόνο αρνητική, της αρκούσε.  Λόγο της μεγάλης έμφασης που είχε πάρει το όλο θέμα εκείνη προσπαθούσε να γίνετε μέρος της όλης κατάστασης με το να συμβάλει με αυτόν τον τρόπο.

Γενικά η Μιλού δεν έμαθε εξ αρχής να λερώνει σωστά και έπειτα λόγο κακού χειρισμού μπερδεύτηκε περαιτέρω αλλά συγχρόνως κατάλαβε ότι με αυτόν τον τρόπο έπαιρνε αυτό που ήθελε. Επιπλέον λόγο όλου του άγχους που έχει δημιουργηθεί εκείνη το θεώρησε ένα είδος παιχνιδιού.

Με τις σωστές συμπεριφοριστικές τεχνικές και με την βοήθεια των αιθέριων έλαιων η Μιλού και οι ιδιοκτήτες της είναι πλέων στην ανάρωση.